Ontdekking van de Anyang + Myeongdong/Yeouido Fireworks

Vrijdag, 5 oktober, 13.15. Na wat lezen en lang nadenken over wat ik die dag zou doen, vertrok ik zonder doel. Ik wandelde hier in Bakdal (want ik veronderstel dat dat het deel van Anyang is waar ik verblijf) wat rond en besliste rechtsaf te gaan, naar wat mij een rivier leek. Dit bleek de Anyangcheon (cheon = stroom) te zijn, een rivier van een tiental meter breed – maar aangezien ik niet goed ben in afstanden schatten, moet ge mij dus niet op mijn woord geloven.

Anyangcheon, Anyang, South Korea

Anyangcheon, Anyang, South Korea

Zo’n uurtje heb ik gespendeerd langs deze rivier, en ik geef toe dat ik het er heerlijk vertoeven vind. Tot nu toe is dit mijn favoriete plek en ik wou hier nog heel wat uren spenderen.

Anyangcheon, Anyang, South Korea

Anyangcheon, Anyang, South Korea

Anyangcheon, Anyang, South Korea

Anyangcheon, Anyang, South Korea

Anyangcheon, Anyang, South Korea

Anyangcheon, Anyang, South Korea

Anyangcheon, Anyang, South Korea

Toen ik terugkeerde naar het appartement werd ik door een groep Koreanen aan een kraampje tegengehouden. Ze boden mij een drankje aan en ik ging even zitten. Een oudere man begon tegen mij te praten in het Engels en al snel bleek dat deze groep mensen de plaatselijke kerkgemeenschap was. Ze probeerden mij te overtuigen in Jezus te geloven -dit zal nooit lukken- en vroegen of ik zondag naar de kerk wou komen. Ik had wel willen gaan maar het zal later nog blijken dat er iets tussengekomen is. Na een koffie en een Fanta ben ik toch weer verder gegaan, want ik leek er wel al een uur te zitten.

Toen ik verder wandelde kwam ik drie meisjes tegen van 8 – 10 jaar denk ik, die al giechelend ‘hi’ riepen en nog harder giechelden toen ik reageerde.

Verder was mijn dag niet veel soeps: ik kwam al thuis om 15.45 en heb enkel nog gelezen die dag.

Zaterdag 6 oktober zat er wat meer actie. Rond 10u vertrok ik naar Seoul, ik had afgesproken met het Indonesische meisje en zij bracht een Chinese mee die in hetzelfde hostel logeerde. Het was bijna middag toen iedereen er was en dus eerst eten. Zij aten een soep met een volledige kip in, die op haar beurt gevuld was met rijst. Ik ben niet bepaald een fan van zulke dingen dus ik heb maar geweigerd. Nadien at ik voor de eerste keer streetfood: een soort cake of zoete toast met een spiegeleitje er op (voor 1000 won).

Na de lunch vertrokken we naar Myeongdong, gekend als een waar shopping paradijs. We vonden niet direct waar we heen moesten toen we van het metrostation kwamen, dus kregen we hulp van een vriendelijke politieagent -waarschijnlijk de enige mensen die hier wel Engels spreken! 14.30: Gargamel gespot op een trui. Belgium represent! En we gingen op de foto met een kartonnen bord van G-Dragon, toeristje uithangen! Myeongdong staat ook bekend om de vele gratis samples van cosmestica-producten. We hebben toch een tiental samples kunnen verzamelen, en zijn maar drie of vier winkels binnengeweest. We waren er op een zaterdag, wat betekent dat het er druk druk druk was! Ik denk dat ik nog eens terug ga op een weekdag, in de hoop dat het er wat rustiger is.

Myeongdong, Seoul

Gargamel in Myeongdong, Seoul

With g-dragon

Het was ondertussen 16u dus we gingen bij McDo een ijsje eten. Ik koos voor de Choco Oreo McFlurry (voor maar 2500 won, als ik het mij goed herinner). We hebben zo’n anderhalf uur in McDo blijven zitten en gediscussieerd over China en chocolade.  Nadien liepen we nog even rond in Myeongdong en stapten op de metro richting Yeouido, waar er ‘s avonds een vuurwerkfestival zou doorgaan.

We vertrokken vroeg genoeg met het gedacht dat het nog niet druk zou zijn, want het festival begon pas om 19u30. Dat was buiten de honderden en honderden andere mensen gerekend die waarschijnlijk hetzelfde idee hadden. De metro’s zaten vol, en als ik zeg vol dan bedoel ik bom-bomvol! We moesten op een tweede wachten omdat we er op de eerste zelfs niet meer bij konden. De tweede was ook vrij nipt, maar we hebben er ons alledrie nog kunnen inhijsen. We werden langs alle kanten geduwd, gestampt en verpletterd maar we overleefden tot Yeouido Station, alwaar de metro’s zowat helemaal leegstroomden. Het werd ons duidelijk dat dit wel eens een heel populair festival zou kunnen zijn. We moesten zo’n 2 km stappen naar Yeouido Riverside Park en overal om ons heen zagen we horden en groepen en stromen mensen aankomen van alle kanten!  Het duurde bijna een half uur om nog maar van de metro naar de uitgang van het gigantische station -ik zou het al bijna een shopping center kunnen noemen- te geraken en nog eens een half uur om aan het park te komen, zo veel volk was er! Tegen 18.45 kwamen we eindelijk aan het park en van vermoeidheid zijn we gewoon op de stoep gaan zitten. Al die tijd hadden we een toestroom van mensen gezien, die onmogelijk allemaal Seoulites konden zijn. Horden, zwermen, troepen mensen kwamen toe en na 2u had die toestroom nog niet opgehouden. Er leek geen einde aan te komen. Nooit, maar dan ook nooit in mijn leven heb ik zoveel mensen gezien. Zelfs niet bij een uitverkochte Clouseau in het Sportpaleis. Ik denk zelfs dat ik niet overdrijf als ik zeg dat ik in mijn gehele 22-jarige bestaan nog niet zoveel mensen heb gezien. Ik heb helaas geen duidelijke foto’s van de mensenmassa kunnen trekken -hetgeen zowat iedereen een foto van trok toen ze aan het park aankwamen, zelfs de Koreanen zelf waren verwonderd van al dat volk -of van het vuurwerk.

Rond 19u begon het vuurwerk, maar achteraf bekeken bleek dit slechts een voorproefje te zijn van wat er echt zou komen -en wat wij dus hebben moeten missen! Helaas kon mijn fototoestel ook niet echt foto’s nemen van het vuurwerk, maar hier toch eentje.

Fireworks

Tegen 19.45 gingen we huiswaarts, want ik wist niet wanneer mijn laatste bus in Anyang was. Zoals ik dus zei was het achteraf bekeken heel spijtig dat we zo vroeg moesten vertrekken. Aan de foto’s te zien hebben we heel wat gemist! 😦 Maar goed, wij en heel wat anderen besloten al vroeg weer door te gaan en de hele weg naar het station hield de toestroom van geinteresseerden niet op. Pas toen we afdaalden naar het perron leek de stroom gestopt te zijn. Maar dat veranderde toen de eerste metro toekwam, die weer een hele massa volk uitbraakte. Zoveel mensen: machtig, adembenemend, grandioos, wonderbaarlijk… Ik kan het niet omschrijven en ge kunt het u denk ik ook nooit voorstellen!

Zo eindigde het avontuur van zaterdag. Althans voor ‘ons’ als groep van drie, want voor mij was het blijkbaar nog niet voorbij: mijn ‘blauwe lijn’-avontuur moest nog beginnen! De blauwe lijn, de metro die naar Anyang gaat maar om het niet-Koreaanssprekenden moeilijk te maken een afsplitsing heeft richint Incheon. Dit wordt enkel in het Koreaans omgeroepen en ik wist dus helemaal niet dat mijn trein Incheonwaarts ging. In het eerste station in de foute richting merkte it dit op en stapte dus af in een onbekend station, ‘s nachts. Ik moest het perron vinden waar een trein richting Guro kwam, zodat ik in Guro een trein kon vinden die richting Gasan Digital Complex reed. Maar aangezien ik ongelofelijk moe was, mijn voeten, hoofd en buik pijn deden en ik ‘s nachts in een klein, onbekend en op dit uur erg verlaten station (Guil)  beland was, had ik het bijna opgegeven. Ik raapte mijn moed toch bijeen, slenterde met oplettende ogen rond in de gangen van het station en vond op wonderbaarlijke wijze toch het juiste spoor. 21.45: eindelijk thuis! Helemaal suf, doodop, afgepeigerd, boos en verward viel ik direct in slaap.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s